خانم خونه

هوالحکیم همیشه از دیدن آدم های خوب هری دلم می ریزد.آدم هایی که فقط تنفس در هوایی که آن ها نفس می کشند به تو آرامش می دهد. کنار این آدم ها همیشه حس ترس و آرامش توامان دارم. می ترسم از آرامشی که می دانم ماندنی و آدمی که می دانم زمینی نیست.کنار این آدم ها زود گریه ام می گیرد ....زود فکر می کنم به لحظه ای که دیگر نباشند.به لحظه ای که مرگ ... نه ... شهادت آن ها را برای همیشه از ما بگیرد. پ.ن: خیلی وقت پیش این متنو نوشتم .... هنوز میترسم!...

هوالحکیمکاش می شد پتکی برداشت و دیوار بغض را برای همیشه شکست!نگران واژههای زندانیام ...پ.ن: همیشه با اشک نمیتوان از شر بغض خلاص شد گاهی باید بیرون ریخت حرفهای گره خورده در حلقوم را .......

هوالحکیم آدمهایی که خیلی خدا را قبول دارند، آدمها خطرناکی هستند!آدمهایی که خود را در آغوش خدا میاندازند و دردلها و حرفهای نگفتهشان را به خودِ خودش میگویند.این آدمها میخندند، میبخشند و سعی میکنند فراموش کنند؛ اما همیشه ته قلبشان پر از دردهای نگفتنی است.از این آدمها بخواهید که برایتان دعا کنند؛ اینها دوست صمیمی خدا هستند...وقلب این آدمها زود میشکند؛ نگران خردهریزههای قلبشان باشید. ...

هوالحکیم چشمهایت چشمهایت امان از چشمهایت چشمهایت غزل غزل شعر عاشقانهاند غزلهای به غم نشسته و باید خیره شد در عمق این چشمها، بغض سرود و باران شد پ.ن: روزی خواهم مرد برای این چشمها .......